W tym artykule opowiem o tym, jak praca z coachem może pomóc odzyskać równowagę i satysfakcję zawodową.

Zacznijmy jednak o tego, czym jest wypalenie zawodowe

Definicji wypalenia jest wiele. 

Christina Maslach, psycholog zajmująca się badaniem wypalenia zawodowego, definiuje ten stan jako zespół objawów emocjonalnego wyczerpania, depersonalizacji i obniżonej efektywności osobistej. Poniżej przedstawiam opis każdego z tych trzech elementów:

• Emocjonalne wyczerpanie: jest to uczucie, że nie masz już więcej do zaoferowania – emocjonalnie i fizycznie. Osoby w tym stanie często opisują brak energii i uczucie stałego zmęczenia.
• Depersonalizacja: odnosi się do traktowania siebie, innych osób lub pracy w sposób cyniczny i odczłowieczający. Może to prowadzić do negatywnych postaw wobec klientów, współpracowników i samej pracy.
• Obniżona efektywność osobista: to przekonanie, że nie jest się już efektywnym w swojej roli zawodowej. Osoby cierpiące na wypalenie zawodowe często kwestionują wartość swojej pracy i ich wpływ na organizację lub klientów, co z kolei może prowadzić do spadku motywacji i produktywności.

Według Maslach, wypalenie zawodowe jest wynikiem chronicznego stresu w miejscu pracy, który nie został skutecznie zarządzany, i może mieć poważne konsekwencje zarówno dla jednostki, jak i dla organizacji jako całości.

Massimo Santinello, twórca Kwestionariusza Wypalenia Zawodowego LBQ,  wyróżnia cztery aspekty wypalenia zawodowego:

• Wyczerpanie psychofizyczne: to uczucie stałego zmęczenia i wyczerpania zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Objawia się brakiem energii i entuzjazmu wobec pracy, a także zmęczeniem, poczuciem napięcia i bycia pod presją.
• Brak zaangażowania w relacje z klientami: oznacza dystans emocjonalny, obojętność i brak zainteresowania w stosunku do osób, z którymi się współpracuje. Może to być klient, pacjent czy też współpracownik.
• Poczucie braku skuteczności zawodowej: to przekonanie, że praca, którą wykonujemy, nie przynosi oczekiwanych efektów, jest niewłaściwie zorganizowana, mało efektywna i nie przynosi rezultatów.
• Rozczarowanie: Odnosi się do odczuwania negatywnych emocji związanych z pracą, takich jak frustracja, brak entuzjazmu czy zniechęcenie. Może to być także poczucie, że praca nie przynosi żadnej satysfakcji ani nie jest zgodna z oczekiwaniami.

Według każdej z tych definicji, wypalenie zawodowe to przede wszystkim stan wyczerpania psychofizycznego związany z chronicznym stresem w pracy. Objawia się ono najczęściej apatią, zmęczeniem, spadkiem wydajności i brakiem satysfakcji z wykonywanych zadań. 

Ignorowanie tych objawów może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych i zawodowych.

Jaka jest rola coacha w wychodzeniu z wypalenia?

Diagnoza

Pierwszym krokiem w pracy z coachem jest zwykle dokładne rozpoznanie sytuacji. Zastosowanie narzędzi takich jak kwestionariusz wypalenia zawodowego (LBQ) może pomóc zidentyfikować kluczowe obszary, które wymagają uwagi. Diagnoza ta daje jasny obraz sytuacji i stanowi podstawę dla dalszej współpracy.

Indywidualne podejście

Coach dostosowuje strategię do indywidualnych potrzeb klienta. Może to być wsparcie w zakresie zarządzania stresem, stawiania granic czy radzenia sobie z trudnymi emocjami. Ważne jest, aby każdy proces był dostosowany do indywidualnych potrzeb i możliwości.

Wsparcie emocjonalne i aktywizujące

Praca z coachem to również wsparcie emocjonalne. Coach może pomóc w odkryciu emocji i schematów myślowych, które utrudniają wyjście z wypalenia. Rozumienie własnych emocji wspiera proces zmiany. Dzięki temu klienci odczuwają ulgę i motywację do dalszej pracy nad sobą.

Zmiana perspektywy

Coaching może pomóc w zidentyfikowaniu destrukcyjnych wzorców myślenia i działania. Praca nad zmianą perspektywy i odkryciem nowych sposobów myślenia o pracy może być niezwykle skuteczna w walce z wypaleniem.

Wzmacnianie odporności psychicznej i radzenie sobie ze stresem

Współpraca z coachem to również okazja do wzmacniania odporności psychicznej. Najczęściej to właśnie chroniczny stres stanowi podłoże wypalenia zawodowego, a umiejętność radzenia sobie z nim bywa kluczem do zdrowia psychicznego. 

Coach może również pomóc Ci w budowaniu odporności psychicznej, m.in. poprzez pracę nad pozytywnym myśleniem, asertywnością i umiejętnością mówienia „nie” w odpowiednich sytuacjach, wzmacnianiem poczucia sprawczości. Dzięki temu nie tylko łatwiej będzie Ci zniwelować objawy wypalenia, ale również zyskasz narzędzia, które ułatwią Ci radzenie sobie z przyszłymi wyzwaniami, zarówno zawodowymi, jak i osobistymi.

Wnioski

Wypalenie zawodowe to poważny problem, który może negatywnie wpłynąć na całe życie zawodowe i osobiste. Może doprowadzić do depresji, stanów lekowych czy nałogów. Nie można go lekceważyć. 

Jeżeli czujesz, że problem ten dotyczy również Ciebie, rozważ skorzystanie z profesjonalnego wsparcia w tej dziedzinie. 

Praca z coachem może być jednym z narzędzi, które pomogą Ci odzyskać równowagę i satysfakcję w życiu zawodowym.

Zdarza się, że w niektórych sytuacjach konieczna jest współpraca z psychoterapeutą lub psychiatrą.

Nie bój się prosić o wsparcie. 

Pamiętaj, że nawet najtrudniejsze sytuacje są możliwe do przezwyciężenia.

Mam nadzieję, że ten artykuł był dla Ciebie wartościowy. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej na temat tego, jak praca z coachem może Ci pomóc, zapraszam do kontaktu.

Artykuł Jak praca z coachem może pomóc w wyjściu z wypalenia zawodowego? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Syndrom poniedziałku, inaczej „Monday blues”, „Sunday Night Blues”, albo „niedzielna nerwica”. 

W skrócie, jest to lęk przed powrotem do pracy po weekendzie. 

Nie funkcjonuje jako oddzielne zaburzenie w żadnym systemie kwalifikacji zaburzeń, jest jednak jednym z symptomów, który może występować m.in. przy wypaleniu zawodowym, zaburzeniach lękowych czy depresji. Warto więc przyjrzeć się bardziej swojemu samopoczuciu i poszukać jego przyczyny.

Mimo że nie jest to jednostka chorobowa, wiele osób realnie odczuwa syndrom poniedziałku, co ma wpływ zarówno na ich samopoczucie, jak i efektywność w pracy. 

Jak objawia się syndrom poniedziałku? 

Objawy mogą być różne u różnych osób, jednak najczęściej pojawiające się to:

• lęk, niepewność, brak poczucia bezpieczeństwa
• wahania nastroju
• przyspieszone tętno
• zaburzenia trawienia
• problemy z pamięcią i koncentracją
• problemy ze snem, bezsenność

Jak poradzić sobie z syndromem poniedziałku?

• Zaplanować poniedziałek już w piątek, tzn. przygotować listę rzeczy do zrobienia w poniedziałek. Wtedy możemy mieć spokojną głowę, że nad wszystkim panujemy i nie musimy o tym myśleć w weekend. 
• Wyłączyć się podczas weekendu ze wszystkich aktywności zawodowych – nie sprawdzać telefonu służbowego, nie przeglądać poczty, nie odpisywać na maile. 
• Odpoczywać – nie tylko w weekend, ale również w trakcie tygodnia. Pozwolić sobie na wyciszenie, wyjść na spacer do parku lub do lasu. Pozwolić umysłowi odpocząć. 
• Zadbać o dobry sen – nie tylko w weekend, ale każdego dnia. Sen wpływa na obniżenie stresu i na nasz nastrój. 
• Dać sobie więcej czasu na rozruch w poniedziałkowy poranek. Stworzyć sobie swoje poranne rytuały w rytmie slow. Powolne rozbudzenie, medytacja, krótka rozgrzewka, a może taniec. Wybierz to, co Ci służy. Zjedz dobre śniadanie, Twój mózg będzie Ci za to wdzięczny, w końcu to on zużywa najwięcej energii. 
• Pierwsze godziny pracy w poniedziałek poświęcić na coś przyjemnego, np. kawę z koleżanką lub kolegą, pogaduchy o weekendzie, albo jakąś czynność zawodową, która sprawia Ci przyjemność. 
• Aktywności, które sprawiają nam przyjemność, planować nie tylko w weekendy ale również w trakcie tygodnia. Wtedy oczekiwanie na weekend nie jest aż tak istotne, ponieważ inne dni też są pełne przyjemnych doznań. 

Co sprawia, że pojawia się u nas syndrom poniedziałku?

Przyczyn syndromu poniedziałku może być wiele. 

Jeśli zauważasz o siebie ten weekendowy lęk przed pracą nie ignoruj go, przyjrzyj się co jest jego przyczyną. Wsłuchaj się w siebie i zapytaj co ten niepokój chce Ci powiedzieć. 

Odpowiedz sobie, czy potrafisz rozdzielać życie prywatne od zawodowego i czy potrafisz naprawdę odpoczywać. Jak często korzystasz z urlopu? Czy pracujesz w nadgodzinach? Może po prostu brakuje Ci wypoczynku?

Czy wyrabiasz się ze swoją pracą, lista zadań Cię przytłacza, a Ty czujesz, że oczekiwania wobec Ciebie są nierealne?

A może czujesz ogólne niezadowolenie z pracy? Coraz części nie widzisz sensu tego, co robisz?

Czy atmosfera w pracy, kultura organizacyjna, albo styl zarządzania Twojego szefa nie sprzyja dobremu samopoczuciu? 

Lęk przed poniedziałkiem może być jednym z objawów wypalenia zawodowego. Wypalenie przychodzi do naszego życia powoli, małymi krokami. Mimo że zauważamy, że zaczyna dziać się coś niedobrego, nie pozwalamy sobie na zatrzymanie, ponieważ to oznaczałoby słabość. Tkwimy więc w tej sytuacji, mimo dyskomfortu. Bierzemy na siebie coraz więcej i coraz mniej czasu poświęcamy sobie. To błędne koło, które może doprowadzić do poważnego stanu wypalenia. 

Warto więc zatrzymać się i zadbać o siebie. 

Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie poradzić sobie z weekendowym lękiem związanym z powrotem do pracy, zgłoś się po pomoc do specjalisty – coacha, psychologa lub psychiatry.

Artykuł Jak poradzić sobie z syndromem poniedziałku? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Z tego tekstu dowiesz się:

• jaka jest definicja wypalenia
• kto jest na nie narażony
• co robić, kiedy czujesz, że pojawiają się u Ciebie symptomy wypalenia

Wypalenie zawodowe to postępująca utrata zaangażowania w pracę, stanowiącą wyraz kryzysu aktywności zawodowej, wynikająca z braku dopasowania między jednostką a pracą – w taki sposób definiuje je Christina Maslach, jedna z czołowych badaczek tego zjawiska. Osobiście się z nią zgadzam. Do najistotniejszych obszarów niedopasowania Maslach zalicza: obciążenie pracą, kontrolę i współdecydowanie, wynagrodzenie, wspólnotowość, sprawiedliwość i wartości. 

Jeżeli czujesz utratę energii, entuzjazmu i obniżenie poczucia pewności siebie – możesz podejrzewać u siebie zagrożenie, że ten problem dotyczy Ciebie. Aczkolwiek, i to jest kluczowe, jednym z istotnych czynników jest płeć. To my – kobiety, częściej i nierzadko boleśniej przeżywamy wypalenie zawodowe.

Dodatkowe role społeczne pełnione przez kobiety – prowadzenie domu, wychowywanie dzieci, przyczyniają się do wypalenia zawodowego (Wypalenie zawodowe: psychologiczne mechanizmy i uwarunkowania, red. H. Sęk, 1996). Kobiety odczuwają podwójną odpowiedzialność – za pracowników i za rodzinę. 

Ilość czasu i wysiłku poświęcanego na opiekę nad dziećmi i prowadzenie domu przez kobiety i mężczyzn wynosi średni 40 godzin u kobiet i tylko 1,5 godziny u mężczyzn (Balancing Paid Work. Unpaid Work, and Leisure, OECD).

Nawet w USA, czy w UK, gdzie podział obowiązków pomiędzy kobietami i mężczyznami jest bardziej zrównoważony, kobiety poświęcają 50% więcej czasu na pracę, za którą nie dostają wynagrodzenia (Altintas i Sullivan, Fifty Years of Change Updated)

Według badania przeprowadzonego przez LinkedIn wśród prawie 5 tys. Amerykanów 74% kobiet przyznało, że są bardzo lub trochę zestresowane z powodów związanych z pracą. Wynik ten jest o 13% wyższy, niż w przypadku mężczyzn. Inne badanie przeprowadzone przez przez firmę konsultingową Great Place to Work i start-up Maven, wykazało, że matki pracujące zarobkowo są o 23% bardziej narażone na wypalenie niż pracujący ojcowie. 

Niezależnie od kultury, od kobiet wymaga się, aby poświęcały wszystko, każdy aspekt swojego życia, na opiekę nad innymi. Troska o siebie postrzegana jest jak egoizm. Wiele z nas odczuwa na co dzień ten „syndrom istoty dającej” (sformułowanie pochodzi z książki Wypalenie. Jak wyrwać się z błędnego koła stresu, autorstwa dr E. Nagoski, A. Nagoski).

Kobiety mają też zwykle niższe poczucie własnej wartości niż mężczyźni oraz tendencję do oceniania siebie przez pryzmat opinii otoczenia. Jeśli nie są w stanie sprostać oczekiwaniom, pojawia się frustracja, dyskomfort psychiczny i stres. Skłonność do perfekcjonizmu z kolei doprowadza je do wyczerpania – fizycznego i psychicznego. 

Wypaleniu mogą sprzyjać również styl zarządzania w danej firmie, tempo pracy, stopień psychicznego zaangażowania koniecznego do wykonywania pracy.

Trudno wskazać jedną konkretną przyczynę wypalenia zawodowego u kobiet. Niewątpliwie jednak nierówności w miejscu pracy powiązane z rolami społecznymi przypisanymi do płci mają tu ogromne znaczenie. Nierówne wymagania w stosunku do kobiet zarówno w pracy, jak i w domu powodują w nich frustrację i stres, a stąd już bardzo blisko do wypalenia. 

Co zrobić, kiedy doświadczamy wypalenia?

• Wziąć trochę wolnego, wyjechać na urlop, dać sobie czas na myślenie, wsłuchanie się w siebie.
• Otaczać się życzliwymi, wspierającymi nas ludźmi. 
• Pozwolić sobie pomagać, prosić o pomoc. Z własnego doświadczenia wiem, że to może być trudne. 
• Zadbać o różne aspekty swojego życia, nie skupiać się tylko na pracy. Zająć się swoimi pasjami. Znaleźć czas na aktywność fizyczną. 
• Być wdzięczną za to, co już masz. 
• Zgłosić się po pomoc do eksperta – coacha, psychologa, lub nawet psychiatry, jeśli zauważasz u siebie niepokojące objawy depresji, czy silnego lęku. 

W procesie coachingowym poznajesz siebie, swoje możliwości i limity. Wchodzisz na wyższy poziom świadomości. Zaczynasz rozumieć, co się z Tobą dzieje. Szukasz rozwiązań. Nie musisz rezygnować z pracy, jeśli odpowiednio zadbasz o siebie, o swój dobrostan. Może się jednak zdarzyć, że Twoje odkrycia podczas procesu coachingowego doprowadzą Cię do zmiany ścieżki zawodowej, tak jak było to u mnie. 

Mój proces coachingowy był dla mnie podróżą w głąb siebie. Odnalazłam tam wiele możliwości, wiele rozwiązań, które stopniowo, we wsparciu mojej Coach, wdrażałam w życie. Nauczyłam się rozpoznawać swoje emocje, rozmawiać z nimi. Nauczyłam się rozumieć mój lęk i działać wbrew niemu. Nauczyłam się szanować siebie i stawiać granice. Nauczyłam się kochać siebie. 

Wszystko to pomogło mi przezwyciężyć wypalenie i znowu zacząć żyć. 

Artykuł Sprawdź, czy nie masz objawów wypalenia pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.