Z tego artykułu dowiesz się, jak przygotować się do zmiany ścieżki kariery. Taka głęboka zmiana wymaga przemyślenia i zaplanowania. To proces, któremu należy poświęcić czas. W artykule znajdziesz wskazówki, które pomogą Ci przejść przez tę zmianę.

Zmiana ścieżki kariery, szczególnie po czterdziestce, może wydawać się trudna, a nawet przerażająca. W głowie pojawiają się myśli: „Mam tyle lat doświadczenia, wyrobioną pozycję w branży – mam to wszystko tak po prostu zostawić i zaczynać od początku?

Z drugiej strony, pojawia się konkurencyjna myśl: „Czy chcę przeżyć drugą połowę życia tak jak dotychczas?”

Dzieci dorastają, coraz rzadziej nas potrzebują. Wyprowadzają się i zaczynają dorosłe życie. 

A my zostajemy i czujemy, że to w końcu czas dla nas. Życie woła nas gdzieś indziej. Tylko od nas zależy, czy odważymy się pójść za tym wołaniem. 

Do tej zmiany można się przygotować. Z konkretnym planem łatwiej jest realizować swoje marzenia. 

Oto kilka kroków, które warto uwzględnić w swoim planie:

Autorefleksja 

Przemyśl swoje pasje, umiejętności i cele zawodowe. Odpowiedz sobie na pytanie: co jest dla mnie ważne? Jaki tryb życia chcę prowadzić? Na co nie chcę już się godzić? 

Wybierz ścieżkę, która będzie dawać Ci spełnienie i która będzie spójna z Twoimi wartościami.

Badanie rynku pracy

W zależności od tego, czy myślisz o pracy na etacie, czy o własnej firmie, przeanalizuj potencjalne nowe ścieżki kariery. Zbadaj, jakie jest zapotrzebowanie na produkt lub usługę, którą chcesz oferować, jakie są wymagania na danym stanowisku, średnie zarobki i perspektywy rozwoju.

Kompetencje

Zdobywaj nowe umiejętności, które przydadzą Ci się w nowej pracy. Idź na kursy, szkolenia, zdobądź certyfikaty. To pomoże Ci w uzyskaniu przewagi na konkurencyjnym rynku pracy, ale też zwiększy Twoją pewność siebie. 

Sieć kontaktów

Nawiąż kontakty z osobami pracującymi w branży, którą rozważasz. Bierz udział w branżowych wydarzeniach, seminariach i spotkaniach networkingowych. Często to właśnie dobre relacje zawodowe pomagają zdobyć nową pracę lub klientów. 

Doświadczenie 

Jeśli to możliwe, zdobywaj doświadczenie praktyczne w nowej dziedzinie i eksperymentuj. Możesz robić to jako wolontariusz, praktykant lub freelancer. To pozwoli Ci lepiej poznać branżę, zyskać niezbędne umiejętności, ale też sprawdzić, czy to, czym chcesz się zajmować, rzeczywiście sprawia Ci satysfakcję.  

Plan finansowy

Zmiana kariery może oznaczać, że przez pewien okres będziesz zarabiać mniej lub nie będziesz zarabiać wcale. Zadbaj o budżet na ten przejściowy okres, gdy Twoje dochody mogą być mniejsze. Przeanalizuj swoje wydatki. Pracuj nad powiększeniem swojej poduszki finansowej, tak abyś mogła spokojnie, bez zbędnego stresu, rozwijać się w nowej dziedzinie. To pozwoli Ci skoncentrować się na swoim celu.

Elastyczność i pozytywne nastawienie 

Zachowaj pozytywne nastawienie i bądź cierpliwa. Sukces zwykle nie przychodzi od razu. Zmiana ścieżki zawodowej to proces. 

Bądź elastyczna i gotowa na zmiany. Nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli. Nie na wszystko mamy wpływ. Z wytrwałością i zaangażowaniem możesz osiągnąć swój cel. 

Wsparcie społeczne 

Znajdź wsparcie w rodzinie, przyjaciołach, w grupach wsparcia lub u osób, które profesjonalnie pomagają w zmianie kariery. 

Dzielenie się swoimi obawami i sukcesami z innymi może pomóc Ci utrzymać motywację i pokonać trudności na Twojej drodze do wymarzonej pracy. 

Działanie

Nie zwlekaj, podejmij pierwsze kroki już teraz. Wybierz cel i zacznij działać. Odważ się pomimo lęku. Każdy mały krok w kierunku nowej kariery zbliża Cię do realizacji Twoich marzeń. 

Zmiana ścieżki kariery to nie tylko wyzwanie, ale również szansa na rozwój osobisty i spełnienie zawodowe. Biorąc pod uwagę swoje doświadczenie i mądrość nabyte przez lata, możesz zacząć tę nową przygodę z większą świadomością, pewnością siebie i determinacją.

Artykuł Jak zmienić ścieżkę kariery po czterdziestce? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Zmiana ścieżki kariery to jeden z najważniejszych i najbardziej ekscytujących etapów w życiu zawodowym. 

Każdy z nas może odważyć się na ten krok w kierunku nowych wyzwań, pasji, spełniania marzeń. 

Jak to wpływa to na nasz styl życia? 

O tym chciałabym Wam opowiedzieć w tym artykule.

Zmiana kariery to nie tylko zmiana miejsca pracy czy branży. To również zmiana naszego stylu życia. Czasami diametralna. 

Oto kilka aspektów, które warto wziąć pod uwagę, gdy planujecie lub rozważacie zmianę kariery:

Równowaga między pracą a życiem prywatnym

Często zmiana kariery wiąże się z poszukiwaniem większej równowagi między pracą a życiem prywatnym. Może to oznaczać elastyczne godziny pracy, zdalną pracę lub zmianę kultury organizacyjnej. Możliwość dostosowania harmonogramu pracy do swoich potrzeb i zainteresowań może znacząco wpłynąć na nasz styl życia i poziom zadowolenia. 

Poziom stresu i satysfakcja

Praca, która nas nie satysfakcjonuje, może prowadzić do stresu i niezadowolenia. Zmiana kariery w kierunku czegoś, co nas pasjonuje i motywuje, daje większą satysfakcję zawodową. Może to prowadzić do zmniejszenia poziomu stresu i poprawy ogólnego samopoczucia. Kiedy zajmujemy się zawodowo czymś, co nas inspiruje i motywuje, jesteśmy bardziej skłonni podejmować wyzwania i osiągać sukcesy. 

Kiedy robimy to, co kochamy, nie tylko pozytywnie wpływa to na nasze samopoczucie, ale również na nasze relacje z bliskimi i ogólną jakość życia.

Rozwój osobisty i zawodowy

Zmiana kariery to także doskonała okazja do rozwoju osobistego i zawodowego. Wchodząc w nowe środowisko, uczymy się nowych umiejętności, nawiązujemy kontakty z innymi profesjonalistami i stajemy przed nowymi wyzwaniami. Ten proces rozwoju nie tylko poszerza nasze horyzonty, ale również daje nam większe poczucie własnej wartości i pewności siebie.

Finanse

Zmiana kariery może mieć również wpływ na nasze finanse. Czasami może się zdarzyć, że w początkowym okresie zmiany kariery będziemy zarabiać mniej lub przechodzić na niższe stanowisko. Ważne jest, aby być tego świadomym i dobrze zaplanować nasze finanse, aby uniknąć trudności i związanego z tym stresu. Niewątpliwie poduszka finansowa wpłynie pozytywnie na nasz komfort i poczucie bezpieczeństwa. Warto o to zadbać z wyprzedzeniem. Jeśli jesteśmy gotowi na pewne poświęcenia finansowe, aby realizować swoje pasje, to na dłuższą metę może to przynieść znaczącą satysfakcję.

Wyjście poza strefę komfortu

Zmiana kariery to zawsze wyzwanie, które wymaga wyjścia poza naszą strefę komfortu. Musimy być gotowi na naukę nowych rzeczy, dostosowanie się do nowych sytuacji i elastyczność w podejściu do zmian. Jednak właśnie to wyjście poza strefę komfortu często prowadzi do najbardziej satysfakcjonujących doświadczeń w życiu.

Sieć kontaktów

Zmiana kariery może otworzyć drzwi do nowych możliwości networkingowych. Przejście do nowej branży lub środowiska pracy może oznaczać nawiązywanie kontaktów z nowymi ludźmi, którzy mogą być cennymi mentorami, współpracownikami lub partnerami biznesowymi. Tworzenie nowej sieci kontaktów może przynieść korzyści zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej.

Zmiana kariery to fascynujący czas, który może przynieść wiele korzyści i pozytywnych zmian w naszym stylu życia.

Ważne jest, aby podejść do tego procesu z otwartym umysłem i dobrze się przygotować. Niezwykle istotna jest samoświadomość – czyli to, co jest dla nas ważne, jakie potrzeby i wartości chcemy realizować, jak nasza nowa praca wpłynie na naszych najbliższych. 

Warto dokładnie rozważyć swoje cele, zainteresowania i wartości, aby znaleźć ścieżkę kariery, która będzie dla nas satysfakcjonująca i pozwoli na osiągnięcie równowagi między pracą a życiem prywatnym.

Pamiętaj, że to Ty kształtujesz swoją karierę, podejmując określone decyzje i dokonując konkretnych wyborów. Wybierz więc drogę, która wypełni Cię pasją i radością, a zobaczysz, jak wpłynie to na Twój styl życia. Bądź przy tym odważna, podejmuj ryzyko i ciesz się każdym etapem swojej nowej drogi zawodowej.

Niezależnie od tego, czy zmiana ta oznacza większą elastyczność czasową, większą satysfakcję czy rozwój osobisty, warto podjąć wysiłek i podążać za głosem serca. Tylko wtedy możemy żyć w zgodzie ze sobą, na własnych zasadach.

Artykuł Jak zmiana kariery wpływa na nasz styl życia? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

„Ta praca nie daje mi satysfakcji, mam jej już dość, jestem wypalona”

Czy to na pewno wypalenie?

W ostatnich latach o wypaleniu zawodowym mówi się bardzo dużo. Prawie każdy czuje się wypalony.

Wypalenie powszechnieje. Staje się mało istotne i błahe. 

A przecież to jest poważny problem, złożony kryzys, który wpływa na wszystkie sfery życia i z którego wychodzi się miesiącami. 

Można być zmęczonym po intensywnym projekcie. 

Można czuć wyczerpanie jeśli przez kilka tygodni dopinało się ważne zlecenie dla klienta. 

Można być zmęczonym powtarzalnością wykonywanej pracy. 

Ale czy to już wypalenie?

Niekoniecznie.

Czym różni się wypalenie zawodowe od zwykłego zmęczenia?

Przede wszystkim, długością trwania. 

Jeśli zmęczenie mija po dłuższym odpoczynku, a siła i chęć do pracy wracają, raczej nie jest to wypalenie. 

Przy zmęczeniu mogą pojawić się m.in. bóle mięśni, spowolnienie reakcji, spadek wydajności, spadek koncentracji, apatia, rozdrażnienie, spadek motywacji. Po zafundowaniu sobie odpoczynku, te objawy zwykle mijają i znowu jesteśmy w pełni sił. 

Tak czułam się przez wiele miesięcy. Byłam przekona, że to zmęczenie. Zaczęłam się niepokoić, kiedy urlopy przestały być dla mnie regeneracją, kiedy pojawiły się poważne problemy ze snem i coraz częstsze stany zapalne i infekcje. Dopiero wtedy zgłosiłam się po pomoc. 

Wypalenie to długotrwały proces, który rozwija się miesiącami. Urlop zwykle nie pomaga. Konieczne jest zajrzenie głębiej w siebie, poszukanie przyczyn i zaplanowanie kroków wyjścia z wypalenia. I to też trwa. Wypalenie nie mija z dnia na dzień. 

Wypalają się najczęściej te osoby, które angażowały się ponadprzeciętnie w swoją pracę. Mówi się, że żeby się wypalić, trzeba wcześniej płonąć . Ale to temat na oddzielny wpis.

Doświadczając wypalenia czujemy się nieskuteczni, zmęczeni psychofizycznie, emocjonalnie. Mamy problemy z pamięcią i koncentracją. Szybko wpadamy w złość, mamy skłonność do izolowania się. Wykonywanie obowiązków zaczyna zajmować nam więcej czasu. Mamy poczucie, że sobie nie radzimy. Zaczynamy się zastanawiać, czy to co robimy ma w ogóle sens. 

Niektóre objawy wypalenia mogą być podobne do zmęczenia, ale nie ustępują nawet po odpoczynku. Wypalenie zawodowe trwa długo i długo się z niego wychodzi.

Etapy wypalenia zawodowego

Christina Maslach, badaczka wypalenia zawodowego, wyróżnia trzy etapy wypalenia zawodowego:

• wyczerpanie emocjonalne i towarzyszące mu przygnębienie, frustracja, gniew, bezsilność („Ta praca nie ma sensu, nikomu nie jest potrzebna”, „Nie mogę się ogarnąć, nic mi nie wychodzi”
• cynizm i depersonalizacja („Wszyscy się na mnie uwzięli”, „Klienci są głupi i beznadziejni”, „Koledzy z pracy/mój szef mnie drażnią”, „Na nikogo tutaj nie można liczyć, każdy myśli tylko o sobie”)
• brak poczucia osobistych osiągnięć („Pracuję coraz więcej, a i tak nie mogę tego skończyć, widocznie się do tego nie nadaję”)

Ważne, żeby uważnie obserwować siebie i reagować jeśli tylko zauważysz u siebie pierwsze objawy. Im szybciej zareagujesz, tym mniejsze spustoszenie wywoła wypalenie. Warto też prosić o pomoc, nie wstydzić się tego. Wypalenie to kryzys, a kryzys może przytrafić się każdemu. Wsparcie w wyjściu z kryzysu jest niezwykle istotne.

Artykuł Jak odróżnić zmęczenie od wypalenia zawodowego? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Mimo że osoby definicje wypalenia zawodowego prezentowane przez różnych badaczy nieco się różnią, większość z nich uznaje wypalenie za rozwijający się stopniowo efekt przewlekłego stresu zawodowego, objawiający się:

• nasilającym się wyczerpaniem emocjonalnym, 
• pogorszeniem relacji międzyludzkich,
• bezsilnością i bezradnością,
• apatią,
• w skrajnych przypadkach nawet depresją. 

Wypalenie to proces. Nie pojawia się nagle, przychodzi powoli.

Jak przebiega wypalenie?

W literaturze spotkać można kilka podejść do opisu przebiegu wypalenia. W tym artykule przedstawię trzy z nich. 

• Podejście Christiny Maslach

Pierwszy, najbardziej popularny, ale też coraz częściej krytykowany przez innych badaczy, to model autorstwa Christiny Maslach. Zgodnie z tą koncepcją, wypalenia przebiega w trzech etapach:

1. Wyczerpanie emocjonalne na skutek przeciążenia lub zmęczenia. Jest to stan ogólnego zmęczenia, braku energii i zapału do działania. Mogą pojawić się objawy psychosomatyczne, takie jak bóle w ciele, bezsenność. 
2. Depersonalizacja – jako obrona przed nadmiernym obciążeniem psychicznym. Pojawia się obojętność wobec współpracowników, przełożonych, podwładnych, klientów, czy pacjentów, Coraz częściej zdarza się ignorowanie ich potrzeb, czy wręcz unikanie kontaktu.
3. Obniżone poczucie osiągnięć osobistych rozumiane jako obniżenie poczucia własnej skuteczności i efektywności swoich działań. To też niezadowolenie ze swoich osiągnieć, obniżenia satysfakcja z pracy i zaangażowania. Może pojawić się też przekonanie o braku predyspozycji do pracy. Poczucie klęski może przeplatać się z poczuciem winy i bezradnością. Spada samoocena. 

• Podejście Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne wyróżnia pięć etapów wypalenia zawodowego:

1. Miesiąc miodowy – zauroczenie pracą, satysfakcja, energia, optymizm i entuzjazm
2. Przebudzenie – człowiek zauważa, że ten idealny obraz pracy nie jest prawdziwy. Zaczyna więc pracować coraz więcej, żeby utrzymać ten idealny obraz.
3. Szorstkość – praca wymaga coraz większego wysiłku, pojawiają się problemy w kontaktach z innymi ludźmi w pracy
4. Wypalenie pełnoobjawowe – całkowite wyczerpanie fizyczne i psychiczne, stany depresyjne, poczucie pustki i samotności. Pojawia się też chęć uwolnienia się i ucieczki.
5. Odradzanie się – czyli rekonwalescencja po wypaleniu. 

• Podejście Jorga Fenglera

Wyróżnia ono dziesięć stopni wypalenia zawodowego:

1. Grzeczność i idealizm
2. Przepracowanie
3. Zmieniająca się uprzejmość
4. Poczucie winy z tego powodu
5. Zwiększenie starań, by być grzecznym i solidnym
6. Brak sukcesów
7. Bezradność
8. Utrata nadziei
9. Wyczerpanie, niechęć do ludzi, apatia, złość
10. Wypalenie

Im wcześniej rozpoznasz u siebie objawy wypalenia, tym większe szanse na to, że zapobiegniesz negatywnym skutkom zdrowotnym. 

Zauważenie pierwszych objawów i zareagowanie na nie może pomóc uniknąć skrajnego wypalenia i wrócić do normalnego funkcjonowania.

Co zrobić, jeśli zauważasz u siebie objawy wypalenia?

W zależności od etapu wypalenia i tego, ile masz energii, możesz spróbować wpłynąć na otoczenie zewnętrzne i zminimalizować te jego elementy, które działają na Ciebie destrukcyjnie. 

Jednak przyczyny wypalenia tkwią też w nas samych, dlatego warto przede wszystkim przyjrzeć się swoim wzorcom zachowań i swoim wewnętrznym przekonaniom, które sprawiają, że jesteśmy bardziej niż inni podatni na wypalenie. Najskuteczniej bowiem są te działania, na które sami mamy wpływ. 

Jeśli czujesz, że samodzielnie nie dasz rady wyjść z wypalenia, poproś o pomoc. W zależności od tego, z jakimi problemami się borykasz, pomóc może coach, psycholog lub psychiatra.

Artykuł Etapy wypalenia zawodowego – jak rozpoznać u siebie pierwsze objawy? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Jakie zawody narażone są na wypalenie zawodowe?

Wypalenie zawodowe dotyka w ostatnich latach coraz większą grupę aktywnych zawodowo osób. Wyniki badań pokazują, że aż 2/3 pracowników zauważyło u siebie w ciągu ostatniego roku objawy wypalenia. Najczęściej było to zmęczenie pracą i brak przyjemności z wykonywanych obowiązków (badanie „Dobrostan psychiczny w pracy” opracowane przez Smartscope na zlecenie Nationale-Nederlanden, przeprowadzone pod koniec 2021 roku).

W danej firmie nigdy wypalają się wszyscy pracownicy.  Owszem, istnieją zawody, w których ryzyko wypalenia jest większe. Kiedyś uważano, że są to głównie zawody związane z pomaganiem innym ludziom – lekarze, pielęgniarki, nauczyciele. Teraz wiadomo, że wypalenie może dotknąć przedstawicieli każdego zawodu. Często pojawia się tam, gdzie jest duża presja i związany z nią długotrwały stres. Na ryzyko wypalenia narażeni są m.in. pracownicy firm inwestycyjnych, czy konsultingowych – gdzie błąd może dużo kosztować, a presja czasu jest ogromna. Wypalenie pojawia się też na stanowiskach, które pracują z innymi ludźmi – przedstawiciele handlowi, pracownicy obsługi klienta. Duża grupa wypalonych zawodowo pracowników to menedżerowie, u których narażenie na stres jest zwykle ogromne.

Ostatnio dużo mówi się o wypaleniu zawodowym programistów, wg raportu Haystack Analytics z 2021 prawie 83% programistów doświadcza tego syndromu. 

Syndrom wypalenia może dotyczyć również przedsiębiorców, którzy prowadzą własne firmy. 

Wypalenie może dotknąć przedstawicieli każdego zawodu. Fakty jednak są takie, że wypalają się jednostki, które są bardziej niż inni podatne na syndrom wypalenia. To prowadzi do wniosku, że sprzyja temu ich struktura osobowości. 

Kogo dotyka wypalenie?

Paradoksalnie, wypalenie najczęściej dotyka osób, które są ambitne, zaangażowane, zmotywowane, zdolne, postrzegane jako pomocne i niezawodne. Są to osoby, które poświęcają mnóstwo swojej energii innym, pomagając im, wspierając, czasami wykonując za nich pracę. Idealiści, którzy dużo wymagają szczególnie od siebie. Perfekcjoniści, którzy nie potrafią prosić o pomoc. 

„Wypaleńcy” to często firmowe „talenty”.

Osoby doświadczające wypalenia mają zwykle niską odporność na stres, która może mieć wiele przyczyn. Warto je przeanalizować i wzmacniać. Mimo że poziom odporności psychicznej skorelowany jest z pewnymi cechami osobowości, jest to bardziej kompetencja, której można się nauczyć, niż wrodzona cecha.

Osoby z niską odpornością psychiczną mają zwykle zaburzony work-life balance. Poświęcają większość swojego czasu na pracę i nie pozwalają sobie na prawdziwy odpoczynek. Podążając za swoim perfekcjonizmem, nie dają sobie przestrzeni na popełnianie błędów, a ich cele są często zbyt ambitne, niemożliwe do osiągnięcia. 

Zwykle są mało asertywne i nie stawiają granic. Wynika to z ich chęci zaspokojenia oczekiwań, jakie stawiają wobec nich inni. Te oczekiwania bywają czasami rozbieżne – czego innego oczekuje szef, współpracownicy, czy partner w domu. A kiedy dodatkowo nie są one zgodne z tym, czego pragną oni sami, pojawiają się różnego rodzaju konflikty wewnętrzne, które jeszcze bardziej podwyższają poziom stresu. 

Osoby doświadczające wypalenia często mają niskie poczucie własnej wartości. Uważają, że nie są wystarczająco dobre, że nie potrafią wystarczajaco dużo. To z kolei wiąże się z postrzeganiem siebie przez pryzmat opinii innych i porównywania się do innych. 

Wiele z nich jest zaprogramowana na sukces – trzeba osiągać coraz więcej, piąć się coraz wyżej, pracować coraz szybciej. To powoduje, że poświęcają całe swoje życie na pogoń za sukcesem i nie potrafią radzić sobie z porażkami. Porażka jest dla nich nie do zaakceptowania. 

Dlatego nie przyznają się, nawet same przed sobą, że coś jest nie tak. Nie potrafią prosić o pomoc, brakuje im wsparcia społecznego. A wsparcie innych osób jest w takiej sytuacji nieocenione. Warto zadbać, aby mieć taką grupę życzliwych, wspierających osób wokół siebie.

Czy konkretna firma może być przyczyną wypalenia?

Miejsce pracy nigdy nie jest jedyną przyczyną wypalenia zawodowego. Gdyby tak było, wypalaliby się wszyscy pracownicy, a nie tylko jednostki.

Pewne aspekty mogą zwiększać ryzyko pojawienia się wypalenia u osób, których struktura osobowości czyni je bardziej podatnymi na wypalenie. Jest to w pewnym sensie niedopasowanie jednostki do środowiska pracy. 

Może to być kultura organizacyjna kładąca nacisk na efektywność, nadmierne obciążenie obowiązkami, oczekiwanie stałej dostępności i gotowości do pracy, styl zarządzania, brak autonomii i wsparcia, niejasne oczekiwania, niedostosowanie kompetencji do wykonywanych zadań, wygórowane oczekiwania, brak możliwości wykorzystania swojego potencjału, rutyna, konflikt wartości pracownika i firmy, czy konflikty międzyludzkie. 

Christina Maslach (jedna z czołowych badaczek wypalenia) oraz Michael Leiter przeprowadzili badania ( Areas of Worklife: A Structured Approach to Organizational Predictors of Job Burnout, w: P. Perrewe, D. Ganster, (red.), Research in Occupational Stress and Well Being, Elsevier, Oxford 2004), które pokazały, że to niedopasowanie występuje najczęściej w sześciu obszarach:

• Przeciążenie pracą – czyli za dużo pracy i niewystarczające zasoby, a co za tym idzie – brak czasu na odpoczynek i regenerację sił.
• Kontrola – szczególnie ta nadmierna, drobiazgowa, brak wpływu i odpowiedzialność bez władzy, brak jasności co do zakresu odpowiedzialności lub niedoprecyzowanie roli, jaką pełni pracownik. Poczucie wpływu i aktywny udział w podejmowaniu decyzji zwiększają skuteczność, podwyższają energię pracownika i poczucie sensu wykonywanej pracy. 
• Wynagradzanie i docenianie – a właściwie niewystarczające wynagradzania i niedocenianie, które obniżają poczucie wartości pracownika i sprawiają, że czuje się on nieefektywny i niekompetentny
• Relacje z innymi – brak szacunku, izolowanie czy konflikty. Brak wsparcia ze strony przełożonego zwiększa poziom wyczerpania, a brak wsparcia ze strony współpracowników zmniejsza skuteczność i obniża poczucie wartości pracownika
• Sprawiedliwość – dyskryminacja, faworyzowanie jako przejawy niesprawiedliwości społecznej. Pracownik, który doświadcza niesprawiedliwego traktowania w pracy jest bardziej podatny na wypalenie
• Wartości – czyli konflikt wartości pracownika i wartości firmy, rozbiezność pomiędzy celami firmy i oczekiwaniami pracownika. W takiej sytuacji pracownik jest niejako zmuszony do zachowywania się niezgodnie ze swoimi wartościami. To powoduje w nim wewnętrzny konflikt, który może być jedną z przyczyn wypalenia. 

Podsumowując, nie da się wskazać jednej konkretnej przyczyny wypalenia zawodowego. Skomplikowana konstrukcja psychiczna jednostki ludzkiej powoduje, że u różnych osób przyczyny pojawienia się wypalenia mogą być różne. Trzeba jednak podkreślić, że przyczyny zewnętrzne nigdy nie są jedynymi, które powodują wypalenie. 

Artykuł Czy Twoje miejsce pracy jest przyczyną wypalenia? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Syndrom poniedziałku, inaczej „Monday blues”, „Sunday Night Blues”, albo „niedzielna nerwica”. 

W skrócie, jest to lęk przed powrotem do pracy po weekendzie. 

Nie funkcjonuje jako oddzielne zaburzenie w żadnym systemie kwalifikacji zaburzeń, jest jednak jednym z symptomów, który może występować m.in. przy wypaleniu zawodowym, zaburzeniach lękowych czy depresji. Warto więc przyjrzeć się bardziej swojemu samopoczuciu i poszukać jego przyczyny.

Mimo że nie jest to jednostka chorobowa, wiele osób realnie odczuwa syndrom poniedziałku, co ma wpływ zarówno na ich samopoczucie, jak i efektywność w pracy. 

Jak objawia się syndrom poniedziałku? 

Objawy mogą być różne u różnych osób, jednak najczęściej pojawiające się to:

• lęk, niepewność, brak poczucia bezpieczeństwa
• wahania nastroju
• przyspieszone tętno
• zaburzenia trawienia
• problemy z pamięcią i koncentracją
• problemy ze snem, bezsenność

Jak poradzić sobie z syndromem poniedziałku?

• Zaplanować poniedziałek już w piątek, tzn. przygotować listę rzeczy do zrobienia w poniedziałek. Wtedy możemy mieć spokojną głowę, że nad wszystkim panujemy i nie musimy o tym myśleć w weekend. 
• Wyłączyć się podczas weekendu ze wszystkich aktywności zawodowych – nie sprawdzać telefonu służbowego, nie przeglądać poczty, nie odpisywać na maile. 
• Odpoczywać – nie tylko w weekend, ale również w trakcie tygodnia. Pozwolić sobie na wyciszenie, wyjść na spacer do parku lub do lasu. Pozwolić umysłowi odpocząć. 
• Zadbać o dobry sen – nie tylko w weekend, ale każdego dnia. Sen wpływa na obniżenie stresu i na nasz nastrój. 
• Dać sobie więcej czasu na rozruch w poniedziałkowy poranek. Stworzyć sobie swoje poranne rytuały w rytmie slow. Powolne rozbudzenie, medytacja, krótka rozgrzewka, a może taniec. Wybierz to, co Ci służy. Zjedz dobre śniadanie, Twój mózg będzie Ci za to wdzięczny, w końcu to on zużywa najwięcej energii. 
• Pierwsze godziny pracy w poniedziałek poświęcić na coś przyjemnego, np. kawę z koleżanką lub kolegą, pogaduchy o weekendzie, albo jakąś czynność zawodową, która sprawia Ci przyjemność. 
• Aktywności, które sprawiają nam przyjemność, planować nie tylko w weekendy ale również w trakcie tygodnia. Wtedy oczekiwanie na weekend nie jest aż tak istotne, ponieważ inne dni też są pełne przyjemnych doznań. 

Co sprawia, że pojawia się u nas syndrom poniedziałku?

Przyczyn syndromu poniedziałku może być wiele. 

Jeśli zauważasz o siebie ten weekendowy lęk przed pracą nie ignoruj go, przyjrzyj się co jest jego przyczyną. Wsłuchaj się w siebie i zapytaj co ten niepokój chce Ci powiedzieć. 

Odpowiedz sobie, czy potrafisz rozdzielać życie prywatne od zawodowego i czy potrafisz naprawdę odpoczywać. Jak często korzystasz z urlopu? Czy pracujesz w nadgodzinach? Może po prostu brakuje Ci wypoczynku?

Czy wyrabiasz się ze swoją pracą, lista zadań Cię przytłacza, a Ty czujesz, że oczekiwania wobec Ciebie są nierealne?

A może czujesz ogólne niezadowolenie z pracy? Coraz części nie widzisz sensu tego, co robisz?

Czy atmosfera w pracy, kultura organizacyjna, albo styl zarządzania Twojego szefa nie sprzyja dobremu samopoczuciu? 

Lęk przed poniedziałkiem może być jednym z objawów wypalenia zawodowego. Wypalenie przychodzi do naszego życia powoli, małymi krokami. Mimo że zauważamy, że zaczyna dziać się coś niedobrego, nie pozwalamy sobie na zatrzymanie, ponieważ to oznaczałoby słabość. Tkwimy więc w tej sytuacji, mimo dyskomfortu. Bierzemy na siebie coraz więcej i coraz mniej czasu poświęcamy sobie. To błędne koło, które może doprowadzić do poważnego stanu wypalenia. 

Warto więc zatrzymać się i zadbać o siebie. 

Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie poradzić sobie z weekendowym lękiem związanym z powrotem do pracy, zgłoś się po pomoc do specjalisty – coacha, psychologa lub psychiatry.

Artykuł Jak poradzić sobie z syndromem poniedziałku? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Temat odpoczynku interesuje mnie od czasu, kiedy sama odkryłam, że nie potrafię odpoczywać. Odkrycia tego dokonałam, kiedy doświadczyłam wypalenia zawodowego, czyli trochę za późno. 

Chłonę dostępne informacje na temat odpoczynku, a później staram się testować je na sobie, z bardzo pozytywnym skutkiem. Odpoczynek jest jedną z podstaw budowania rezyliencji, a rezyliencja z kolei jest podstawą wyjścia z wypalenia. 

Jako że pracuję z osobami, które w różnym stopniu doświadczają wypalenia, dzielę się tą wiedzą na moim blogu i w mediach społecznościowych. Wiem, że to temat bardzo dla nich ważny. 

Jak definiowany jest odpoczynek?

Zgodnie z definicją w Słowniku języka polskiego, odpoczynek to „przerwa w jakimś wysiłku dla nabrania sił” lub „czas poświęcony na pozbywanie się zmęczenia, zwykle poprzez robienie tego, co sprawia przyjemność”.

Wiele osób z odpoczynkiem kojarzy sen, tymczasem Dr Dalton-Smitrh podkreśla, że sen i odpoczynek to nie to samo. I pewnie ma rację, bowiem nierzadko przecież zdarza się, że po dobrze przespanej nocy wcale nie czujemy się wypoczęci.

Dlaczego brakuje nam energii?

Ponieważ sen jest tylko jednym z wielu elementów składających się na odpoczynek.

Dr Dalton-Smith mówi o 7 rodzajach odpoczynku:

• psychiczny (wyłącznie swojego umysłu, pozwalanie sobie na przerwy w pracy, medytacja)
• duchowy (głębokie poczucie przynależności, miłości, akceptacji, celu i sensu życia)
• emocjonalny (przestrzeń do wyrażania swoich opinii, asertywność, umiejętność stawiania granic)
• społeczny (otaczanie się pozytywnymi, wspierającymi ludźmi)
• sensoryczny (odpoczynek dla naszych zmysłów – zamknięcie oczu, wsłuchanie się w ciszę, czy odłączenie się od urządzeń elektronicznych)
• kreatywny (przebywanie blisko natury i cieszenie się jej widokiem, podziwianie dzieł sztuki, nawet jeśli jest to tylko wizualizacja z zamkniętymi oczami)
• fizyczny (pasywny – sen, drzemka, i aktywny – joga, masaż, rozciąganie)

Wszystkie te elementy są niezbędne abyśmy naprawdę czuli się zregenerowani i wypoczęci. 

Współczesne społeczeństwa cierpią na niedobór odpoczynku. 

Niestety, żyjemy w społeczeństwie, w którym wartością jest praca ponad normy i oczekiwanie wysokiej efektywności. To nie sprzyja pozwalaniu sobie na odpoczynek, co z kolei prowadzi do chronicznego zmęczenia, a często również do wypalenia zawodowego. 

Tak było u mnie. Pracowałam ponad normy i nawet to lubiłam. Sama przed sobą nie przyznawałam się, że jestem zmęczona. Ciężka praca, dopinanie tematów, sukces – to było dla mnie najważniejsze. Chciałam być postrzegana jako silna i efektywna. Nie pozwalałam sobie na odpoczynek, a z czasem zaczęłam mieć też poważne problemy ze snem. Byłam na skraju wyczerpania psychicznego i fizycznego. Pierwszy raz o prawdziwym odpoczynku usłyszałam od swojego coacha. To wtedy zaczęłam pozwalać sobie na chwile “nicnierobienia”. Zaczęłam doceniać samotne spacery po lesie. Odkryłam moc medytacji. Teraz świadomy odpoczynek jest ważną częścią mojego życia. 

Nie rozumiemy mocy odpoczywania. A jest to przecież najbardziej niedoceniana, naturalna, bezpieczna i dostępna dla wszystkich alternatywna forma terapii. 

Każda czynność jaką wykonujemy wiąże się z wydatkiem energetycznym. Nie chodzi tylko o czynności fizyczne, ale o każdy rodzaj aktywności. Stresujące spotkanie w pracy powoduje zużycie energii emocjonalnej  i społecznej. Wykonanie skomplikowanej analizy wymaga energii psychicznej i kreatywnej. Korek w drodze do pracy powoduje zużycie energii psychiczną i sensorycznej. 

Warto przeanalizować, jakie zasoby energii wykorzystujemy na co dzień w naszym życiu i skupić się na ich odbudowie. 

Środowisko pracy jest zwykle źródłem największego stresu, a tym samym miejscem, gdzie wydatkujemy dużą część naszej energii. 

Dr Dalton-Smith wspomina w swoim wystąpieniu o badaniach przeprowadzonych przez Deloitte, zgodnie z którymi większość pracowników nie podchodzi do swojej pracy z pasją. Inne badanie pokazuje, że praca jest bardzo często przyczyną problemów ze snem. Z kolei badania New Stanford Research ujawniły, że toksyczne miejsce pracy jest piątym największym powodem śmierci w Stanach Zjednoczonych. 

Wszystko to jednak sprowadza się do braku odpowiedniego odpoczynku. 

Jak odpoczywać prawidłowo?

• Przede wszystkim, zadbać o higienę pracy robiąc sobie przerwy minimum raz na dwie godziny. 
• Przed snem nie używać i wyłączyć wszystkie urządzenia elektroniczne, które mogą nas rozpraszać. 
• Jadąc do pracy wyłączyć radio, pobyć w ciszy, pozwolić swoim zmysłom odpocząć.
• Zadbać o to, aby miejsce pracy wspierało twórczą energię.
• Pozwolić sobie na asertywność i wyrażanie emocji.
• Otaczać się optymistycznymi, wspierającymi ludźmi. 
• Zadbać o swoją sferę duchową. 

To tylko niektóre z możliwości. Każdy z nas jest w stanie znaleźć najlepszy dla siebie sposób odpoczywania. 

Artykuł Czy umiesz odpoczywać? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Znasz to z autopsji? Przeczytaj artykuł i naucz się stawiać granice. 

Pamiętam, jak na jednej z pierwszych sesji w moim własnym procesie coachingowym „przerabiałam” temat asertywności i stawiania granic. Przede wszystkim w pracy, ponieważ to było dla mnie w tamtym czasie największym wyzwaniem. Pamiętam, jak silne było moje przekonanie, że nie da się tego zrobić, że nie mogę, bo przecież jeśli postawię granice – odmówię wzięcia na siebie kolejnego zadania, nie odbiorę telefonu służbowego wieczorem, albo nie nadrobię zaległości w weekend, wtedy na pewno wszystkie moje projekty upadną, a ja sama zostanę zwolniona.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy w końcu, po kilku ćwiczeniach z coachem, postawiłam granice, a żadna z moich obaw się nie spełniła. 

Co daje nam stawianie granic?

Granice pojawiają się wszędzie tam, gdzie pojawia się drugi człowiek. Swoje granice potrzebujemy określić w kontekście relacji z innymi ludźmi. Dają nam one poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego, chronią przed nieprzyjemnymi doznaniami. 

Granice mogą być różne u różnych osób, ale też w stosunku do rożnych osób. Bliskim osobom z całą pewnością wyznaczymy granice inne, niż osobom, z którymi nie łączą nas żadne więzi. 

Aby skutecznie stawiać granice, trzeba dobrze poznać siebie, wiedzieć kim jestem, jakie są moje wartości, jakie są moje zasoby, jakie mam potrzeby, za co jestem odpowiedzialna. Ta świadomość kształtuje się podczas naszego życia, a dzięki niej powstaje cały system granic fizycznych, emocjonalnych, intelektualnych i duchowych. 

Jeśli znamy swoje granice, jesteśmy w stanie respektować granice innych osób. 

Wiele osób, w tym kiedyś rownież ja sama, nie zna swoich granic lub boi się je określić – z lęku przed odrzuceniem, z powodu braku umiejętności mówienia o swoich potrzebach i emocjach, z obawy przed zranieniem drugiej osoby. Wydaje nam się, że nie stawiając granic będziemy lubiani i akceptowani. Efekt jest taki, że pojawiają się w nas nieprzyjemne odczucia, z którymi często nie potrafimy sobie poradzić. 

Stawianie zdrowych granic to bardzo ważny element naszego dobrostanu psychicznego. „Zdrowe” oznacza, że jesteśmy otwarci na opinie innych, ale dbamy przy tym o swoje potrzeby. Nie pozwalamy sobie na łamanie naszego kręgosłupa moralnego, nie ulegamy, nie działamy wbrew naszym wartościom. Potrafimy też zaakceptować granice innych osób.

O czym pamiętać stawiając granice? 

Stawiając zdrowe granice trzeba pamiętać o dwóch zasadach – uprzejmości i stanowczości. Odmawianie i stawianie granic powinno odbywać się w uprzejmy sposób, z szacunkiem do drugiej osoby.

Można (i warto) stawiać granice w pracy, niezależnie od tego, czy dotyczy to relacji Twoim współpracownikiem, czy szefem. Brak granic skutkuje złością, frustracją, smutkiem, często też wyczerpaniem. Z całą pewnością nie wpływa to dobrze na Twoją efektywność w pracy, ani też na Twoje życie osobiste. 

Oto kilka wskazówek jak stawiać granice:

• Stosuj metodę zdartej płyty – czyli powtarzanie do skutku tego samego argumentu
• Komunikuj się w bezpośredni sposób – mów wprost, jasno i zwięźle. Nie musisz się tłumaczyć. Masz prawo mówić o swoich potrzebach. Masz prawo bronić swoich wartości.
• Bądź konsekwentna – jeśli raz zakomunikowałaś swoje granice, a ktoś później z premedytacją ich nie szanuje, przypomnij o tym. Jeśli to nie przyniesie rezultatu, zadziałaj (np. wyjdź ze spotkania)
• Nie bierz odpowiedzialności za to, jak zachowa się ta druga osoba, nawet jeśli reakcją będzie obrażenie, krzyk, czy wpędzenie Cię w poczucie winy. To tamta osoba, a nie Ty, jest odpowiedzialna za swoją reakcję.

Stawianie zdrowych granic i odmawianie jest przejawem szacunku do samej siebie, dbałości o swoje potrzeby, o swoje wartości. Stawiając granice możesz żyć w zgodzie ze sobą. 

Nie bój się odrzucenia, ci właściwi ludzie uszanują Twoje granice, a ci niewłaściwi po prostu odejdą, to ich wybór. Pozwól sobie na bycie sobą, to przyniesie Ci spokój i satysfakcję. Uwierz mi, sama doświadczyłam tego wiele razy. 

Artykuł Jak stawiać granice w pracy i w życiu? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

Justyna Federowicz – http://www.justynafederowicz.pl

Wiele osób stojących przed jakimś wyzwaniem w swoim życiu lub borykających się jakimś problemem zastanawia się jaka forma wsparcia byłaby dla nich najlepsza. Często te rozważana  dotyczącą wyboru pomiędzy psychoterapią a coachingiem. W tym artykule dowiesz są jakie są różnice i podobieństwa pomiędzy psychoterapią a coachingiem oraz kiedy skorzystać z tych form pomocy. 

Pierwsza różnica to nomenklatura – coach pracuje z klientem, terapeuta z pacjentem. 

Psychoterapia ma na celu rozwiązanie jakiegoś problemu pacjenta, który zmaga się z trudnościami na jakimś polu swojego życia lub też cierpi na zaburzenia albo choroby psychiczne. Do rozwiązania tych problemów i postawienia diagnozy zwykle konieczna jest analiza przeszłości. 

W procesie coachingu klient skupia się na przyszłości, którą określa sam formułując cel, który chce osiągnąć. Przeszłość nie jest przedmiotem analizy podczas procesu coachingowego, ale dotychczasowe doświadczenia klienta mogą okazać się ważnym zasobem, który pomoże mu osiągnąć cel. W coachingu przyjmuje się, że potencjał potrzebny do osiągnięcia celu jest w kliencie. Coach jedynie pomaga klientowi ten potencjał wydobyć. 

Podobieństwa pomiędzy psychoterapią a coachingiem z całą pewnością istnieją. W niektórych nurtach da się je zaobserwować dość wyraźnie. Szczególnie zbliżona do coachingu wydaje się psychoterapia w nurcie Gestalt, gdzie, podobnie jak w coachingu, proces skupia się na „tu i teraz”, na kreatywności i twórczym podejściu. Podobieństwa do coachingu można też znaleźć w nurcie poznawczo-behawioralnym, który skupia się na modyfikacji sposobu myślenia pacjenta, w tym niewspierających go przekonań. Nurt Ericksonowski z kolei zakłada, że człowiek posiada naturalną zdolność rozwiązywania problemów i radzenia sobie z przeciwnościami, dlatego terapeuta skupia się bardziej na pozytywnych stronach pacjenta, jego zasobach, potencjale.

Podejście Erikcsnowskie stosowane jest również w coachingu. Zgodnie z nim przyjmuje się, że: 

• ludzie są w porządku tacy jacy są, nie trzeba ich naprawiać, 
• każdy ma w sobie zasoby niezbędne do osiągnięcia celu, 
• ludzie podejmują najlepsze decyzje, do jakich mają dostęp w danym momencie, 
• za każdym zachowaniem człowieka stoi pozytywna intencja, 
• zmiana jest nieunikniona. 

Jak widać, trudno znaleźć wyraźną różnicę pomiędzy coachingiem a psychoterapią. Metody te przenikają się w wielu obszarach. Obydwa procesy mają na celu poprawę jakości życia osoby, która się na nie decyduje. Niemniej jednak, są to dwa różne procesy skierowane do dwóch różnych grup osób.  Psychoterapia pomaga uporać się z przeszłością, natomiast coaching przybliża do wymarzonej przyszłości. 

Natomiast niezależnie od tego, którą formę współpracy wybierzesz, ważne jest by trafić do osoby, która posiada uprawnienia do wykonywania zawodu. Sprawdź czy coach ma ukończoną szkołę coachingu, optymalnie akredytowaną przez ICF (International Coach Federation) a psychoterapeuta powinien ukończyć psychologię lub medycynę (ewentualnie kierunek społeczny – socjologię, pedagogikę z uzupełnieniem psychologii i medycyny) i jest w trakcie lub po specjalizacji psychoterapeutycznej w szkole akredytowanej przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. 

Jeśli po przeczytaniu tego artykułu stwierdzisz, że któraś z tych dwóch forma wsparcia jest dla Ciebie, zapraszamy do kontaktu:

Paulina Bernatek – psychoterapeuta w SelfStudio – www.selfstudio.pl

Justyna Federowicz –  coach – www.justynafederowicz.pl

Artykuł Co wybrać – coaching czy psychoterapię?  pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.

W tym artykule postaram się odczarować coaching i wyjaśnić różnice pomiędzy coachingiem i mentoringiem.

Trochę historii

Samo słowo coach wywodzi się z Węgier, a konkretnie – pochodzi od nazwy węgierskiej miejscowości Kocs, w której w XV wieku po raz pierwszy wyprodukowano pojazdy kołowe nazywane koczi, czyli powóz. Słowo to szybko przeniknęło do innych europejskich języków, gdzie pozostało do dziś. Początkowo związane było z transportem i nie miało nic wspólnego z jego współczesnym znaczeniem. W późniejszym czasie coachami nazywano również osoby przygotowujące młodzież do egzaminów, a także trenerów w środowisku sportowym.

Jednak już w V w.p.n.e Sokrates posługiwał się metodami zbliżonymi do coachingu. Przechadzając się ulicami starożytnych Aten rozmawiał z mieszkańcami w sposób, który pokazywał rozmówcy sprzeczności w jego myśleniu, lub też prowadząc rozmowę tak, aby rozmówca sam doszedł do określonego wniosku znajdując odpowiedź w sobie.

Początki współczesnego coachingu, rozumianego jako relacja, w której coach wspiera klienta w wydobywaniu jego osobistego potencjału, to lata 70 XX wieku. Zaczęło się od sportu, a konkretne od książki „Tenis. Wewnętrzna gra” autorstwa Timothy Gallwey’a, która uznawana jest za pierwowzór koncepcji coachingu. W książce po raz pierwszy w historii sportu pojawiła się teza, że przeszkody wewnętrzne, te w głowie zawodnika, mają dużo większy wpływ na jego efektywność, niż sam przeciwnik sportowy. Autor sugerował, aby zamiast wytykać błędy, zadawać pytania, które pozwolą zawodnikowi samodzielnie odkryć jakie błędy popełnia i je wyeliminować. Ćwiczenia umysłu zaprezentowane w książce autor oparł na filozofii zen oraz na psychologii.  Koncepcja Gallwey’a spotkała się z bardzo dużym zainteresowaniem nie tylko w świecie sportu, ale również w biznesie.

Czym więc jest coaching?

Definicja coachingu według International Coaching Federation (ICF)

Ciągła relacja personalna, która pomaga ludziom osiągnąć nietuzinkowe wyniki w życiu, karierze, firmach i organizacjach. Dzięki coachingowi Klienci pogłębiają swoją wiedzę, poprawiają swoje wyniki i polepszają jakość swojego życia. Na każdym spotkaniu Klient wybiera, na czym ma się skupić, a coach słucha i wnosi swój wkład poprzez obserwację i zadawanie pytań. Ta interakcja ma na celu rozjaśnienie sytuacji i zachęcanie Klienta do podejmowania działania. Coaching przyspieszy postępy Klienta, dzięki uświadamianiu mu potencjalnych konsekwencji podejmowanych wyborów. Coaching koncentruje się na obecnym stanie Klienta i na jego dążeniach oraz chęci podejmowania działań, dzięki którym osiągnie cel, do jakiego zmierza. Coachowie ICF są świadomi, iż te rezultaty są wynikiem intencji, wyborów i poczynań Klienta, które zostały wsparte wysiłkami coacha i wdrażaniem tego, co zostało osiągnięte poprzez proces coachingu.

Coaching przez małe „c” i przez duże „C”

Robert Dilts – trener, coach, instruktor, czołowy reprezentant nurtu NLP, wprowadził do świata coachingu model poziomów logicznych, zwanych „piramidą Dilts’a”.

• Tożsamość (kto?): kim jestem, misja, duchowość, dokąd zmierzam, mój sens życia
• Przekonania (dlaczego?): system przekonań, jak myślę o sobie, świecie, ludziach
• Wartości (w imię czego?): system wartości, motywacja, co jest ważne, po co to robię
• Umiejętności (jak?): zdolności, plany i strategie, co umiem
• Zachowania (co?): robię, działania i reakcje, jak się zachowuję, co robię
• Środowisko (gdzie? kiedy?): środowisko, jego ograniczenia i możliwości, w jakim otoczeniu jestem, z kim, kiedy, gdzie

Zgodnie z tym modelem to, gdzie jestem (środowisko), co robię (zachowania), wynika bezpośrednio z tego, co potrafię (umiejętności), w co wierzę (wartości), co jest dla mnie ważne (przekonania). A wszystko to, co jest dla mnie ważne wynika ze świadomości mojej misji, mojego sensu życia.

Wewnętrzne konflikty są efektem braku spójności pomiędzy treścią poszczególnych poziomów. Zbudowanie harmonijnej relacji pomiędzy poszczególnymi poziomami daje spokój i poczucie spełnienia, równowagę.

Powszechnie znany coaching skoncentrowany jest zwykle na poziomie zachowań i umiejętności. Jest to tzw. coaching przez małe „c”. Zwykle zmiana na tym poziomie jest nietrwała, ma charakter przejściowy.

Głęboko transformujący proces coachingowy, czyli coaching przez duże „C” (life coaching), koncentruje się na wyższych poziomach – na wartościach, przekonaniach, tożsamości, wizji i misji. Obejmuje wspieranie ludzi w skutecznym osiąganiu celów na wszystkich poziomach.

Skuteczna zmiana opiera się na wzmocnieniu tożsamości i wartości oraz na urzeczywistnieniu marzeń i celów. Zmiany, które zachodzą podczas tego procesu mają charakter trwały, ponieważ transformacja dotyczy o wiele głębszych poziomów (Robert Dilts, „Od przewodnika do inspiratora”, 2006)

Co da Ci proces coachingowy?

Coaching pomoże Ci przede wszystkim wydobyć Twój potencjał i korzystać z niego na Twojej drodze rozwoju osobistego, czy zawodowego. Pomoże Ci zajrzeć głęboko w siebie, przyjrzeć się swoim wartościom, przekonaniom. Coaching może pomóc Ci wejść na wyższy poziom duchowości, odnaleźć harmonię i sens w Twoim życiu.

Coach jest Twoim przewodnikiem. Nie doradza, nie ocenia, nie wygłasza swoich opinii. Zadaje pytania i skłania Cię do poszukiwania odpowiedzi, dzięki którym odkrywasz to, czego o sobie nie wiedziałaś, czego nie byłaś świadoma, lub czego się obawiałaś. 

Podczas procesu coachingowego wyznaczasz sobie konkretne cele, które realizujesz zgodnie z tym, co odkryłaś w swoim procesie coachingowym. To Ty jesteś odpowiedzialna za to, co osiągniesz i gdzie dojdziesz w tym procesie, coach tylko Ci w tym pomaga stosując odpowiednie narzędzia coachingowe. 

Coaching jest relacją ukierunkowaną na osiągnięcie celu, tym samym czas trwania procesu jest określony. W zależności od postawionego celu, procesy coachingowe trwają od 3 do 6 miesięcy.

Czym zatem jest mentoring?

Mentoring to prowadzenie w oparciu o własne doświadczenie mentora. Jest to relacja długoterminowa, skoncentrowana na ogólnym rozwoju klienta, oparta na przykładzie, mądrości i dojrzałości mentora. Mentor dzieli się z klientem swoją wiedzą, pokazuje nowe perspektywy, a klient (mentee) czerpie z tego doświadczenia i naśladuje pozytywne zachowania swojego mentora. Mentor staje się autorytetem dla swojego klienta na jego drodze rozwoju. Mentoring jest zwykle długotrwałą relacją, czas jej trwania nie jest ściśle określony.

Mam nadzieję, że ten artykuł nie tylko pomógł Ci lepiej zrozumieć czym jest coaching i mentoring, ale też przekonał Cię, że są to głęboko transformujące procesy, które mogą zmienić Twoje życie, jeśli tylko tego chcesz i jesteś na to gotowa.

Artykuł Co to jest coaching i czym różni się od mentoringu? pochodzi z serwisu Justyna Federowicz.